Polecamy artykuł z wydania 9/2016 Weterynarii w Praktyce

Autorzy artykułu, dr hab. Łukasz Adaszek, lek wet. Paweł Łyp, dr n. wet. Jerzy Ziętek, dr n. wet. Marta Staniec, dr n. wet. Krzsztof Buczek oraz prof. dr hab. Stanisław Winiarczyk z Katedry Epizootiologii i Klinika Chorób Zakaźnych Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie, twierdzą, że kaliciwirus kotów (FCV) jest ważnym i szeroko rozpowszechnionym patogenem w populacji kotów. Zakażenia na tle wirusa mogą mieć różny przebieg kliniczny – od relatywnie łagodnej infekcji jamy ustnej, czy górnych dróg oddechowych, do ciężkiej systemowej choroby, kończącej się niejednokrotnie upadkami zwierząt. Od wielu lat dostępne są szczepionki przeciwko kaliciwirozie kotów, stosowanie których znacznie ograniczyło liczbę przypadków choroby. Należy mieć jednak na uwadze fakt, że szczepionka nie chroni przed zakażeniem oraz możliwością rozwoju stanu trwałego nosicielstwa wirusa. Opracowanie skutecznej kontroli choroby stanowi wyzwanie dla wirusologów i lekarzy weterynarii, nad którym należy pochylić się w przyszłości.