W niniejszym artykule przedstawiono szczegółowe badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego u psów. W pierwszej części opisano przygotowanie pacjenta, technikę badania, prawidłowy obraz sonograficzny stercza oraz metody pozyskiwania próbek do badania cytologicznego i histopatologicznego. Druga część artykułu została poświęcona zmianom patologicznym stercza najczęściej spotykanym w badaniu ultrasonograficznym.

Title
Prostate gland in an ultrasonographic examination in dogs. Part II
Streszczenie
W niniejszym artykule przedstawiono szczegółowe badanie ultrasonograficzne gruczołu krokowego u psów. W pierwszej części opisano przygotowanie pacjenta, technikę badania, prawidłowy obraz sonograficzny stercza oraz metody pozyskiwania próbek do badania cytologicznego i histopatologicznego. Druga część artykułu została poświęcona zmianom patologicznym stercza najczęściej spotykanym w badaniu ultrasonograficznym.
Słowa kluczowe
badanie ultrasonograficzne, gruczoł krokowy, stercz, pies
Abstract
The paper contains a detailed account of an ultrasonographic examination of prostate gland in dogs. In the first part of the paper were described a patient’s preparation, examination technique, normal sonographic view of the prostate and methods of sample collection for cytology and histopathology. The second part describes pathologic changes in the prostate most commonly found in ultrasonographic examination.
Keywords
ultrasonographic examination, prostate gland, dog


Ultrasonografia należy do najczęściej współcześnie stosowanych metod diagnostycznych umożliwiających obrazowanie gruczołu krokowego psów. Badanie ultrasonograficzne pozwala na określenie wielkości i położenia narządu, wykrycie obecności zmian patologicznych gruczołu, a także na odróżnienie zmian ogniskowych od rozległych. Wstępne rozpoznanie zaburzeń stercza można oprzeć na badaniu USG w połączeniu z informacjami klinicznymi i badaniami laboratoryjnymi. Natomiast do postawienia ostatecznej diagnozy niezbędne są biopsja i badanie histopatologiczne. Szczególną zaletą badania USG jest nieinwazyjność, która umożliwia monitorowanie postępu zmian chorobowych oraz ocenę efektywności podjętego leczenia.

Zaburzenia gruczołu krokowego są najczęściej występującymi zaburzeniami narządu rozrodczego psów samców.

Wśród chorób stercza należy wymienić:
–    łagodny przerost (rozrost),
–    zapalenie,
–    torbiele,
–    ropnie,
–    metaplazję płaskonabłonkową,
–    nowotwory.

Zmiany patologiczne miąższu gruczołu krokowego można podzielić na zmiany rozległe, ogniskowe i wieloogniskowe.

Zmiana ogniskowa lub wieloogniskowa posiada widoczną granicę oddzielającą ją od prawidłowego miąższu narządu, natomiast zmiana rozległa nie posiada wyraźnej granicy z tkanką prawidłową i obejmuje większą część lub cały gruczoł krokowy.

Zmiany rozległe

Rozległe, symetryczne powiększenie stercza może być spowodowane łagodnym przerostem gruczołu, metaplazją płaskonabłonkową lub zapaleniem. Wszystkie wyżej wymienione zaburzenia mogą przebiegać bezobjawowo, jednak nie powinny być lekceważone. Powiększenie gruczołu krokowego może nie tylko stwarzać niewidoczny dla właściciela dyskomfort zwierzęcia, ale zwiększa również predyspozycje do tworzenia się przepukliny przepony miednicowej,

Łagodny rozrost (przerost) gruczołu krokowego

Najczęściej występującym schorzeniem gruczołu krokowego jest jego łagodny rozrost (BPH – Benign Prostate Hyperplasia). BPH stwierdza się u 80% psów powyżej 5. roku życia, a u psów starszych, powyżej 10. roku życia, choroba dotyczy do 100% samców (1, 2, 3). Łagodny rozrost i przerost stercza może niekiedy występować u młodszych psów, nawet w wieku poniżej 2 lat (4). BPH polega na nadmiernym rozroście elementów nabłonka gruczołowego oraz – w znacznie mniejszym stopniu – zrębu łącznotkankowego. Objętość gruczołu krokowego powiększa się od 2 do 6,5 raza (1, 5). Dochodzi zarówno do rozrostu – hiperplazji (namnożenia komórek), jak i przerostu – hipertrofii (powiększenia komórek). Tak więc oba terminy – „łagodny przerost stercza” i „łagodny rozrost stercza” – stosowane są zamiennie i są poprawne. Głównym mediatorem rozbudowy gruczołu jest dihydrotestosteron (DHT) – czynny biologicznie metabolit testosteronu, który powstaje w komórkach nabłonka gruczołu pod wpływem działania enzymu 5-α-reduktazy (6, 7).

Łagodny rozrost stercza często nie wywołuje objawów klinicznych, jednak przy znacznym jego powiększeniu może uciskać prostnicę, co powoduje zaparcia, bolesne parcia oraz oddawanie stolców uformowanych w kształcie wstążki. Często spotykanymi objawami są: kropelkowe wycieki krwi, ropy lub wydzieliny gruczołu krokowego z cewki moczowej oraz obecność krwi w nasieniu (1, 3, 8).

Sonograficzny obraz łagodnego przerostu może być wyrażony symetrycznym lub niesymetrycznym, gładkim lub guzkowatym powiększeniem gruczołu, niekiedy zacierającym jego granice (9) (ryc. 1-6). W większości przypadków stercz jest symetryczny, a jego echostruktura charakteryzuje się wzmożoną echogenicznością (ryc. 1-4).

Łagodnemu przerostowi często towarzyszy obecność torbieli, które są bardzo dobrze widoczne jako hipoechogenne lub aechogenne obszary o różnej wielkości i nadają echostrukturze gruczołu wygląd niejednorodny (ryc. 3-6).

Najskuteczniejszą metodą terapeutyczną jest kastracja. U psów starszych, u których zabieg niesie duże ryzyko ze względu na konieczność zastosowania znieczulenia ogólnego, oraz u psów reproduktorów alternatywą jest leczenie farmakologiczne. W obu przypadkach badaniem ultrasonograficznym można monitorować skuteczność leczenia. W przypadku braku zmniejszenia gruczołu i nieustąpienia objawów klinicznych należy podejrzewać nowotwór stercza.

Metaplazja płaskonabłonkowa

Metaplazja płaskonabłonkowa (rogowaciejąca) rozwija się na skutek nadmiernej stymulacji estrogenami endogennymi lub egzogennymi. Wysokie stężenia estrogenów zaburzają działanie immunologicznych mechanizmów obronnych gruczołu krokowego i mają toksyczny wpływ na nabłonek gruczołu oraz nabłonek przewodów wyprowadzających gruczołu (8). Metaplazja płaskonabłonkowa polega na radykalnym przeobrażeniu się sześciennego czy walcowatego jednowarstwowego nabłonka gruczołowego w nabłonek wielowarstwowy płaski (9). Dochodzi do rogowacenia i nadmiernego złuszczania się komórek nabłonka, co prowadzi do zatkania drobnych przewodów wyprowadzających i zastoju wydzieliny stercza, który sprzyja rozwojowi zakażeń bakteryjnych i tworzeniu torbieli oraz ropni. Przyczynami hiperestrogenizmu są: stosowanie terapii estrogenowej, obecność aktywnego hormonalnie nowotworu jądra (głównie nowotworu z komórek Sertoliego) oraz zaburzenia funkcji nadnerczy.

Sonograficzny obraz metaplazji płaskonabłonkowej nie różni się od łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Najczęściej powiększenie stercza jest symetryczne, a echogeniczność narządu – podwyższona. W miąższu mogą być widoczne wewnątrzgruczołowe torbiele jako hipoechogenne lub aechogenne ogniska.

Zapalenie

Można wyróżnić następujące postacie zapalenia: ostre i przewlekłe (ze względu na przebieg) oraz zapalenie bakteryjne i niebakteryjne (ze względu na etiologię). Zakażenie następuje drogą wstępującą z układu moczowego, rzadziej drogą hematogenną. Do czynników predysponujących należą: zakażenia dróg moczowych, choroby cewki moczowej, łagodny przerost gruczołu oraz hiperestrogenizm. Najczęściej spotykanymi objawami związanymi z zapaleniem stercza są: niechęć do krycia, krwiomocz, częstomocz, krew w nasieniu. Ostra postać bakteryjna występuje rzadziej niż przewlekła. W czasie badania palpacyjnego i ultrasonograficznego obserwuje się dużą bolesność gruczołu. Mogą wystąpić także objawy ogólnoustrojowe, takie jak: gorączka, osłabienie, brak apetytu, wymioty. Tymczasem w postaci przewlekłej brak bolesności gruczołu. Przewlekłe zapalenie może nie dawać objawów klinicznych, lecz można zaobserwować powtarzające się infekcje dróg moczowych.

Ze względu na częste występowanie zapalenia gruczołu równocześnie z zapaleniem pęcherza moczowego w trakcie badania USG należy zwrócić szczególną uwagę na wygląd pęcherza (ryc. 7). W trakcie oceny ściany zmienionego pęcherza można stwierdzić jej pogrubienie, wzrost echogeniczności i nieregularny zarys (ryc. 7). Mocz w pęcherzu zazwyczaj jest echogeniczny i można zaobserwować, zwłaszcza po kilku mocniejszych uciśnięciach głowicą, zawirowania, a następnie powolne opadanie drobnych, hiperechogenicznych ognisk. Gruczoł krokowy zmieniony zapalnie zwykle jest symetrycznie powiększony, a miąższ gruczołu charakteryzuje się bardzo różną echogenicznoscią (ryc. 7-10). Przy zmianach ogniskowych lub wieloogniskowych można zaobserwować hipo- lub hiperechogenne obszary o niewyraźnych granicach (ryc. 8) (10). Przy rozległym procesie zapalnym stercz jest jednorodny, o obniżonej lub podwyższonej echogeniczności (ryc. 7, 9, 10).

Przewlekłe zapalenie stercza najczęściej współistnieje z łagodnym rozrostem. W takich przypadkach w badaniu USG echogeniczność gruczołu jest podwyższona i można zaobserwować hipo- lub aechogenne torbiele wewnątrzgruczołowe (ryc. 9, 10).

Przy podejrzeniu zapalenia stercza warto zwrócić uwagę na okoliczne węzły chłonne, które mogą być powiększone i charakteryzować się obniżoną echogenicznością, ale zachowują prawidłowy wydłużony kształt.
Po kilku dniach od rozpoczęcia leczenia wskazane jest ponowne wykonanie badania ultrasonograficznego. Ocena wpływu terapii na występujące zmiany jest istotna, zwłaszcza ze względu na istniejącą barierę krew – miąższ stercza – płyn sterczowy, która jest nieprzepuszczalna dla większości antybiotyków w przypadku zapalenia przewlekłego.

Nowotwory

Rozległy proces nowotworowy w gruczole krokowym zwykle powoduje jego niesymetryczne powiększenie. Najczęściej granice gruczołu są nieregularne, zatarte (ryc. 11). Pojawiają się również zmiany wieloogniskowe i miąższ gruczołu charakteryzuje się heteroechogennym utkaniem. Wewnątrz gruczołu mogą być widoczne aechogenne obszary (ryc. 12). Specyficznym objawem procesu nowotworowego jest mineralizacja, widoczna w badaniu USG w postaci hiperechogennych ognisk, które mogą tworzyć cień akustyczny (ryc. 11, 15) (11).

W przypadku miejscowego rozprzestrzeniania się procesu nowotworowego hiperechogenne ogniska mogą być również widoczne w ścianie trójkąta pęcherza moczowego i cewki (ryc. 14, 15). Często przy rozległych zmianach w miąższu gruczołu zobrazowanie sterczowej części cewki moczowej jest niemożliwe (ryc. 11-13). W badaniu ultrasonograficznym należy zwrócić szczególną uwagę na okoliczne węzły chłonne biodrowe i lędźwiowe, które mogą ulec powiększeniu i zaokrągleniu.

Nowotwory gruczołu krokowego najczęściej występują u psów starszych, przeciętnie w wieku 10 lat. Najpowszechniejszym nowotworem stercza jest gruczolakorak (adenocarcinoma) (ryc. 8). Rzadziej spotyka się raka z nabłonka przejściowego dróg wyprowadzających układu moczowego (transitional cell carcinoma), a sporadycznie zdarzają się mięśniakomięsak gładki (leiomyosarcoma), naczyniakomięsak krwionośny (hemangiosarcoma), włókniakomięsak (fibrosarcoma) lub chłoniakomięsak (lymphosarcoma). Rokowania w przypadku gruczolakoraka są niepomyślne. Bardzo szybko dochodzi do przerzutów – przede wszystkim do kręgów lędźwiowych, kości, węzłów chłonnych i płuc. Zazwyczaj jeszcze przed wystąpieniem objawów klinicznych dochodzi do rozsiewu komórek nowotworowych, w związku z czym nie zaleca się chirurgicznych zabiegów stercza. W przeciwieństwie do mężczyzn, u psów kastracja nie ogranicza procesu nowotworowego w gruczole krokowym, a z wielu badań wynika, że kastracja może przyspieszyć ten proces (1). Utrzymywanie się lub nasilanie objawów klinicznych (takich jak: zaparcia, wstążkowate stolce, kropelkowy wyciek krwi poza mikcją) oraz brak zmniejszenia gruczołu w badaniu USG po wykonanym zabiegu kastracji jest przekonującym dowodem na obecność procesu nowotworowego.

Na podstawie badania USG nie można postawić ostatecznego rozpoznania ani określić rodzaju nowotworu, ale kilkukrotne badanie i monitorowanie przebiegających zmian w sterczu pozwala na postawienie wstępnego rozpoznania, które zwykle zostaje potwierdzone w późniejszym badaniu histopatologicznym. W przypadku gdy prowadzone leczenie, które polega na zastosowaniu środków antyandrogenowych oraz antybiotyków dobrze penetrujących miąższ gruczołu w celu zmniejszenia objętości gruczołu i złagodzenia objawów klinicznych, nie przynosi pożądanych rezultatów, zalecana jest eutanazja.

Zmiany ogniskowe i wieloogniskowe

W badaniu ultrasonograficznym zmiany ogniskowe w porównaniu do zmian rozległych są zwykle łatwiejsze do zobrazowania. Mogą mieć charakter hiperechogeniczny, hipoechogeniczny, aechogeniczny lub mieszany (ryc. 2-6, 9) i mogą być spowodowane zarówno przez procesy łagodne, jak i nowotworowe. Sam obraz sonograficzny zmian ogniskowych w gruczole krokowym rzadko pozwala na ustalenie ostatecznego rozpoznania bez konieczności weryfikacji innym badaniem, ale badanie USG jest przydatne w odróżnieniu zmiany litej od płynnej i umożliwia wykonanie precyzyjnej biopsji z ogniska chorobowego. Ponadto kilkukrotne badanie pozwala na monitorowanie wykrytych zmian i postawienie wstępnego rozpoznania. Do najczęściej występujących zmian ogniskowych należą: torbiele, ropnie i zmiany nowotworowe.

Torbiele

Torbiele gruczołu krokowego można podzielić na wewnątrzgruczołowe i zewnątrzgruczołowe (okołosterczowe) (9). Są tworami jamistymi wypełnionymi płynem (od przejrzystego do mętnego).

Torbiele w miąższu gruczołu zazwyczaj powstają na podłożu łagodnego rozrostu i metaplazji płaskonabłonkowej jako konsekwencja zatkania przewodów wyprowadzających. Mogą również towarzyszyć procesom zapalnym i nowotworowym. Jak już wcześniej wspomniano, są bardzo dobrze widoczne jako hipoechogenne lub aechogenne obszary o różnej wielkości, które nadają echostrukturze gruczołu wygląd niejednorodny (ryc. 3-6, 9-10, 16). Najczęściej w narządach miąższowych torbiele mają postać bezechowej, zaokrąglonej, wyraźnie odgraniczonej struktury, wywołującej artefakt wzmocnienia akustycznego w części dystalnej i cieni brzegowych (ryc. 3). Ściana torbieli jest cienka i słabo widoczna (ryc. 3-6, 9-10, 16). W przeciwieństwie do innych narządów miąższowych w gruczole krokowym mogą występować torbiele proste (niezainfekowane), o nieregularnych granicach (ryc. 5, 6, 10, 16, 17). Wewnątrzgruczołowe torbiele często mają też kształt bardziej wydłużony w porównaniu do torbieli innych narządów (ryc. 5, 6, 16, 17). Znaczna część torbieli ulega zainfekowaniu, choć nie wpływa to na obraz kliniczny pacjenta. Po zainfekowaniu torbiele nadal mogą pozostawać aechogeniczne (11).

Torbiele okołosterczowe rozwijają się z zawiązków zarodkowych (pozostałości po przewodach przyśródnerczowych, Müllera), znajdujących się wokół gruczołu (9). Często połączone są szypułą z brzegiem narządu, ale nie mają bezpośredniego kontaktu z tkanką gruczołową (11). Mogą osiągać duże rozmiary, nawet kilkudziesięciu cm (ryc. 18-21) (11). W badaniu USG widoczne są jako hipo- lub aechogenne obszary w dogłowowym sąsiedztwie gruczołu. Duże torbiele okołosterczowe często przemieszczają się przed pęcherz moczowy (ryc. 18-21). Odróżnienie pęcherza od torbieli może ułatwić zacewnikowanie zwierzęcia i wprowadzenie soli fizjologicznej, która spowoduje powstanie widocznych zawirowań w świetle pęcherza. Zwykle uwidocznienie trójkąta pęcherza moczowego nie stwarza większych problemów i wystarcza do zróżnicowania obu struktur. Niekiedy dochodzi do zwapnienia i pogrubienia ściany torbieli, dzięki czemu ściana staje się dobrze widoczna na obrazie sonograficznym i może tworzyć cienie akustyczne (ryc. 21). Wewnątrz torbieli czasami stwierdza się obecność echogenicznego osadu, a nawet hiperechogenne lite elementy (ryc. 22) (11). Torbiele okołosterczowe, tak samo jak torbiele wewnątrzgruczołowe, mogą być zainfekowane.

Torbiele wewnątrz- i zewnątrzgruczołowe przeważnie nie powodują objawów klinicznych. Często wykrywane są przypadkowo podczas przeglądowego badania ultrasonograficznego jamy brzusznej i miednicowej. Jednak występowanie dużych torbieli w miąższu gruczołu krokowego powoduje znaczne jego powiększenie i predysponuje do tworzenia się przepukliny kroczowej. Duże torbiele okołosterczowe również mogą powodować ucisk i prowadzić do pęknięcia przepony miednicowej. Zawartością przepukliny okołoodbytowej mogą być: gruczoł krokowy, jego torbiele oraz pęcherz moczowy (ryc. 22, 23). W trakcie badania USG jamy brzusznej i miednicowej brak narządów przemieszczonych przez przeponę miednicy. Aby je zobrazować, głowicę należy przyłożyć bezpośrednio do powiększonej okolicy krocza (ryc. 22a).

Ropnie

Ropnie rozwijają się w wyniku przewlekłego zapalenia bakteryjnego lub zakażenia torbieli. Występują dość rzadko. Ich obraz sonograficzny może być bardzo różny i może się zmienić w krótkim przedziale czasu. Występują w postaci hipoechogennych, echogennych lub heteroechogennych struktur. Mogą zawierać zarówno zmiany płynne, jak i lite.

W przypadku pogrubionej, nieregularnej ściany lub podwyższenia echogeniczności wewnątrz zmiany można podejrzewać ropień stercza. Wewnątrz ropnia może być obecny gaz w postaci drobnych, hiperechogennych ognisk. Wielkość ropni bywa różna. W niektórych przypadkach cały gruczoł krokowy może być objęty procesem chorobowym (ryc. 24). Definitywne odróżnienie ropnia od krwiaka, niezainfekowanej torbieli lub zmiany nowotworowej tylko na podstawie badania USG nie jest możliwe. Do postawienia diagnozy mogą okazać się przydatne informacje uzyskane z wywiadu, badania klinicznego i badań laboratoryjnych. Ropnie zwykle powodują bolesność gruczołu, rzutują na stan ogólny zwierzęcia i wywołują chorobę ogólnoustrojową (9, l2). Obecność ropnia może prowadzić do powikłań w postaci zapalenia otrzewnej, posocznicy i wstrząsu.


Inne zmiany ogniskowe

Inne zmiany ogniskowe (krwiaki, ogniska zwapnienia) występują stosunkowo rzadko. Niekiedy można spotkać się z pojedynczym hiperechogennym ogniskiem zwłóknienia lub mineralizacji w miąższu gruczołu po przebytym procesie zapalnym (ryc. 10, 25), jednak w przypadku większości zmian o podwyższonej echogeniczności podejrzewany jest proces nowotworowy. Hiperechogenne ognisko w miąższu stercza można pomylić z kamicą moczową, jeżeli kamień zatrzymał się w sterczowej części cewki moczowej (ryc. 26). Poszerzenie cewki moczowej przed ogniskiem mineralizacji wskazuje na kamicę, a nie zmianę w miąższu gruczołu (ryc. 26).

Podsumowanie

Ultrasonografia jest badaniem obrazowym wykonywanym w pierwszej kolejności przy objawach sugerujących choroby gruczołu krokowego. Wykrywalność zmian patologicznych stercza u psów znacznie wzrosła, od kiedy badanie USG stało się podstawową techniką obrazowania jamy brzusznej i miednicowej. Choć samo badanie USG nie pozwala na postawienie ostatecznego rozpoznania, to dzięki całkowitej nieinwazyjności i możliwości częstego powtarzania świetnie nadaje się do monitorowania postępu zmian chorobowych oraz oceny efektywności podjętego leczenia. Badanie USG w połączeniu z badaniami laboratoryjnymi i – w szczególności – z badaniem wydzieliny stercza daje możliwość postawienia wstępnej diagnozy i rokowania.


Piśmiennictwo
  1. Johnston S.D, Kamolpatana K., Root-Kustritz M.V., Johnston G.R.: Prostatic disorders in the dog. „Anim Reprod Sci”, 2000, 60-61, 405-415.
  2. Smith J.: Canine prostatic disease: A review of anatomy, pathology, diagnosis, and the treatment. „Theriogenology”, 2008, 70, 375-383.
  3. Boryczko Z., Dubiel A., Giziński S., Seweryn S., Siembieda K.: Nowe możliwości leczenia łagodnego przerostu prostaty u psów. „Życie Weterynaryjne”, 2009, 3, 224-226.
  4. Brendler C.B., Berry S.J., Ewing L.L., Mccullough A.R., Cochran R.C., Strandberg J.D., Zirkin B.R., Coffey D.S., Wheaton L.G., Hiler M.L., Bordy M.J., Niswender G.D., Scott W.W., Walsh P.C.: Spontaneous Benign Prostatic Hyperplasia in the Beagle. Age-associated changes in serum hormone levels, and the morphology and secretory function of the canine prostate. „J. Clin. Invest.”, 1983, 71(5), 1114-1123.
  5. Laroque P.A., Prahalada Dr.S., Gordon L.R., Molon Noblot S., W. J. Bagdon, P. Duprat, C.P. Peter, M.J. Van Zwieten: Effects of chronic oral administration of a selective 5-reductase inhibitor, finasteride, on the dog prostate. „The Prostate”, 1994, 24, 93-100.
  6. Memon M.A.: Common causes of male dog infertility. „Theriogenology”, 2007, 68, 322-328.
  7. Winter M.L., Liehr J.G.: Possible Mechanism of Induction of Benign Prostatic Hyperplasia by estradiol and Dihydrotestosterone in Dogs. „Toxicology and Applied Pharmacology”, 1996, 136, 211-219.
  8. Trębacz P., Galanty M.: Kiedy i dlaczego leczymy farmakologicznie gruczoł krokowy u psów. „Życie Weterynaryjne”, 2008, 83(4), 280-284.
  9. England G.C.W.: Rozród i położnictwo psów według Allena. Blackwell Science Limited, Oxford 1998.
  10. Nyland T.G., Matton J.S.: Small Animal Diagnostic Ultrasound. W.B. Saunders, 2002.
  11. Barr F., Gaschen L: Badanie ultrasonograficzne u psów i kotów. Galaktyka, Łódź 2012.
  12. Smith J.: Canine prostatic disease: A review of anatomy, pathology, diagnosis, and the treatment. „Theriogenology„, 2008, 70, 375-383.


ryc. archiwum autorów

Ryc. 1. Łagodny przerost gruczołu krokowego w płaszczyźnie podłużnej u psa rasy beagle. Gruczoł krokowy jest symetrycznie powiększony (3,9 x 3,6 cm), homoechogenny i hiperechogenny;
Ryc. 2. Łagodny przerost gruczołu krokowego w płaszczyźnie poprzecznej u psa ważącego 20 kg. Gruczoł krokowy jest symetrycznie powiększony (4,5 x 4,7 cm), homoechogenny i hiperechogenny;
Ryc. 3. Łagodny przerost gruczołu krokowego w płaszczyźnie podłużnej u psa rasy beagle. Gruczoł krokowy jest symetrycznie powiększony (4,6 x 5,4 cm), hiperechogenny. Wewnątrz gruczołu widoczna okrągła, aechogenna torbiel, wywołująca artefakt wzmocnienia akustycznego w części dystalnej (czerwone strzałki) oraz artefakt cieni brzegowych (żółte strzałki). P.M. – pęcherz moczowy;
Ryc. 4. Łagodny przerost gruczołu krokowego w płaszczyźnie podłużnej u psa wyżła weimarskiego. Gruczoł krokowy jest znacznie powiększony (7,2 x 5,2 cm) i hiperechogenny. Wewnątrz gruczołu widoczna pojedyncza, okrągła, aechogenna torbiel o średnicy 0,3 cm. Bladder – pęcherz moczowy;
Ryc. 5a. Łagodny przerost gruczołu krokowego w płaszczyźnie poprzecznej. W obu płatach gruczołu widoczne są aechogenne torbiele o podobnej wielkości. Strzałki – granice stercza,
Ryc. 5b. Łagodny przerost gruczołu krokowego u tego samego psa w płaszczyźnie podłużnej. Po dokładnym uwidocznieniu torbieli w prawym płacie gruczołu jej kształt jest wydłużony (znaczniki). Strzałki – granice stercza

 

Ryc. 6. Po lewej stronie widoczne aechogenne torbiele (znaczniki) w przerośniętym gruczole krokowym. Po zobrazowaniu gruczołu w płaszczyźnie podłużnej kształt torbieli w lewym płacie jest wydłużony. P.M. – pęcherz moczowy;
Ryc. 7. Zapalenie gruczołu krokowego towarzyszące zapaleniu pęcherza moczowego. Echostruktura powiększonego gruczołu jest hipoechogenna i jednorodna. Ściana pęcherza moczowego jest pogrubiona, a jej echogeniczność – podwyższona. P.M. – pęcherz moczowy

 

Ryc. 8. Zapalenie gruczołu krokowego. Widoczne liczne hipoechogenne obszary o niewyraźnych granicach (strzałki);
Ryc. 9. Zapalenie gruczołu krokowego towarzyszące łagodnemu przerostowi. Po lewej stercz w płaszczyźnie podłużnej, po prawej – w poprzecznej. Echogeniczność stercza jest wzmożona, a struktura – dość jednorodna. Widoczna pojedyncza drobna torbiel. Strzałki – granice stercza;
Ryc. 10. Łagodny przerost gruczołu krokowego z jednocześnie przebiegającym zapaleniem. W miąższu symetrycznie powiększonego gruczołu krokowego widoczna aechogenna torbiel o dość nieregularnych granicach. Tuż przed torbielą widoczne hiperechogene ognisko mineralizacji (czerwona strzałka) tworzące wyraźny cień akustyczny. P.M. – pęcherz moczowy;
Ryc.11a. Gruczolakorak stercza. Gruczoł krokowy jest niesymetrycznie powiększony i charakteryzuje się niejednorodną strukturą. Widoczne liczne ogniska hiper- i hipoechogeniczne. Hiperechogeniczne ogniska mineralizacji tworzą drobne cienie akustyczne (czerwone strzałki). Żółte strzałki – granice gruczołu. P.M. – pęcherz moczowy;
Ryc.11b. W całości uwidoczniony gruczoł krokowy u tego samego psa. Zobrazowanie sterczowej części cewki moczowej było niemożliwe;
Ryc.12a. Gruczolakorak stercza u 10-letniego owczarka niemieckiego. 2 miesiące wcześniej pies został poddany kastracji. W miąższu gruczołu widoczne liczne hipo- i aechogenne obszary (strzałki). Bladder – pęcherz moczowy
Ryc.12b. Gruczolakorak stercza u tego samego psa. Od zabiegu kastracji gruczoł krokowy powiększył się;
Ryc. 13. Symetrycznie powiększony gruczoł krokowy w projekcji podłużnej (po lewej) i poprzecznej (po prawej) u 11-letniego goldena. Wewnątrz gruczołu widoczne liczne drobne hiperechogenne ogniska. Pomimo kastracji trudności w oddawaniu kału nie ustąpiły. Po eutanazji zwierzęcia w badaniu histopatologicznym stwierdzono gruczolakoraka,

 

Ryc. 14a. Nowotwór gruczołu krokowego. W miąższu stercza widoczne hiperechogenne ogniska. Widoczne rozprzestrzenianie się procesu na ścianę trójkąta pęcherza moczowego (żółte strzałki). Znaczniki – granice stercza;
Ryc. 14b. Nowotwór gruczołu krokowego u tego samego psa w płaszczyźnie podłużnej. W miąższu stercza widoczne hiperechogenne ogniska. Cewka moczowa poszerzona (C.M.). Bladder – pęcherz moczowy;
Ryc. 15a. Nowotwór gruczołu krokowego w płaszczyźnie podłużnej u yorka. W miąższu stercza i w ścianie cewki moczowej widoczne hiperechogenne ogniska, a w prawym płacie aechogenna torbiel (strzałka);
Ryc. 15b. Nowotwór gruczołu krokowego u tego samego psa. Cewka moczowa poszerzona (0,3 cm);
Ryc. 16. Symetrycznie powiększony gruczoł krokowy w płaszczyźnie poprzecznej. Na lewo od aechogennej cewki moczowej widoczna hipoechogenna torbiel (strzałka) o wydłużonym kształcie i nieregularnych granicach;
Ryc. 17. Olbrzymia aechogenna torbiel wewnątrzgruczołowa (o długości 11,9 cm) prawego płata stercza. W lewym płacie widoczna znacznie mniejsza torbiel

 

Ryc. 18. Olbrzymia hipoechogenna torbiel okołosterczowa (o średnicy 13 cm) znajdująca się przed pęcherzem moczowym u 13-letniego psa;
Ryc. 19. Olbrzymia torbiel okołosterczowa (śr. 19 cm) o dość echogennej zawartości u 8-letniego amstafa. Torbiel znajduje się przed pęcherzem moczowym;
Ryc. 20. Olbrzymia torbiel okołosterczowa (śr. 20 cm) znajdująca się na wysokości nerki (strzałka) u 6-letniego psa. Wewnątrz torbieli widoczne przegrody i hiperechogeniczne elementy;
Ryc. 21. Torbiel okołosterczowa (o długości 10 cm) znajdująca się na wysokości nerki (strzałka) u 5-letniego owczarka niemieckiego. Wewnątrz torbieli widoczne echogeniczne elementy. Zwapniała i pogrubiona ściana jest dobrze widoczna jako hiperechogenna linia, tworząca cienie akustyczne (C.A., strzałki)

 

Ryc. 22a. Przepuklina kroczowa u 10-letniego samca;
Ryc. 22b. Obraz ultrasonograficzny przepukliny kroczowej u tego samego psa. Głowica została przyłożona bezpośrednio do powiększonej okolicy krocza. Zawartością przepukliny jest powiększony gruczoł krokowy (znaczniki) i pęcherz moczowy (P.M.). W miąższu gruczołu widoczna aechogenna torbiel (strzałka);
Ryc. 23. Obraz ultrasonograficzny przepukliny kroczowej u 8-letniego boksera. Zawartość przepukliny stanowią: powiększony gruczoł krokowy (znaczniki), torbiel zewnątrzgruczołowa (strzałki) oraz pęcherz moczowy (P.M.). Wewnątrz torbieli widoczny echogeniczny osad;
Ryc. 24. Tuż za pęcherzem moczowym (P.M.) uwidacznia się hipoechogenny stercz (T). W badaniu sekcyjnym stwierdzono rozległy ropień gruczołu krokowego

 

Ryc. 25. Pojedyncze hiperechogenne ognisko (strzałka) w miąższu gruczołu bez znaczenia klinicznego (prawdopodobnie zmiana pozapalna) u kastrowanego psa. Gruczoł krokowy nie jest powiększony;
Ryc. 26a. Gruczoł krokowy w płaszczyźnie poprzecznej. Widoczny kamień moczowy w sterczowym odcinku cewki moczowej jako hiperechogenne ognisko (żółta strzałka) na tle miąższu gruczołu krokowego, tworzące wyraźny cień akustyczny (czerwone strzałki). Znaczniki – granice stercza. C.M. cewka moczowa;
Ryc. 26b. Gruczoł krokowy w płaszczyźnie podłużnej u tego samego psa. Widoczny kamień moczowy w sterczowym odcinku cewki moczowej jako hiperechogenne ognisko (pomiar 2-0,9 cm) na tle miąższu gruczołu krokowego. Znaczniki (pomiar 3 i 4 – granice stercza). Cewka moczowa poszerzona (pomiar 1-0,8 cm)

W związku z wejściem w dniu 25 maja 2018 roku nowych przepisów w zakresie ochrony danych osobowych (RODO), chcemy poinformować Cię o kilku ważnych kwestiach dotyczących bezpieczeństwa przetwarzania Twoich danych osobowych. Prosimy abyś zapoznał się z informacją na temat Administratora danych osobowych, celu i zakresu przetwarzania danych oraz poznał swoje uprawnienia. W tym celu przygotowaliśmy dla Ciebie szczegółową informację dotyczącą przetwarzania danych osobowych.
Wszelkie informacje znajdziesz tutaj.
Zachęcamy również do zapoznania się z naszą nową Polityką Prywatności.
W przypadku pytań zapraszamy do kontaktu z naszym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych pod adresem iodo@elamed.pl

Zamknij